ตำรวจไทยเป็นทั้ง ‘ผู้รักษากฎหมาย’ และ ‘คนร้าย’ ในร่างเดียวกัน!
![ตำรวจไทยเป็นทั้ง ‘ผู้รักษากฎหมาย’ และ ‘คนร้าย’ ในร่างเดียวกัน!](https://ijrforum.org/wp-content/uploads/2024/06/virute.jpg)
![ยุติธรรมวิวัฒน์](https://ijrforum.org/wp-content/uploads/2018/12/ยุติธรรมวิวัฒน์2-640x293.jpg)
พ.ต.อ.วิรุตม์ ศิริสวัสดิบุตร
การตั้งคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริง หาความขัดแย้ง ของนายเศรษฐา นายกรัฐมนตรี กรณี พล.ต.อ.ต่อศักดิ์ สุขวิมล ผบ.ตร. กับ พล.ต.ท.สุรเชษฐ์ หักพาล รอง ผบ.ตร. ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดอาญา โดยมอบหมายให้ นายฉัตรชัย พรหมเลิศ อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทยเป็นประธาน
ผลการตรวจสอบก็เป็นไปตามคาด คือ ไม่มีอะไรในก่อไผ่ นอกจากหน่อไม้!
คือได้ความสรุปจากการแถลงของนายวิษณุ เครืองาม ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีว่า มีความขัดแย้งกันเกิดขึ้นจริงและมีมานานมากมายหลายระดับ ส่วนเรื่องใครทำความผิดอาญาหรือวินัยอะไร ก็ว่าไปตามกฎหมาย!
ถือเป็นผลการตรวจสอบและคำตอบแบบ กำปั้นทุบดิน คือ ทุบลงไปแล้วโดนแน่นอน
เพราะใครๆ ก็รู้ว่าที่ไหนๆ ในทุกองค์กรก็ล้วนมีความขัดแย้งกันทั้งสิ้น ไม่จำเป็นต้องตั้งคณะกรรมการชุดใดสอบให้เสียสมองเสียเวลาประชาชนและสื่อมวลชนต้องไปให้ความสนใจอะไร
น่าเสียดายที่นายฉัตรชัยไม่ได้ใช้โอกาสนี้เสนอความเห็นต่อนายกรัฐมนตรีว่าควรจัดการหรือปฏิรูปองค์กรตำรวจเป็นครั้งที่ 500 อย่างไร เพื่อมิให้เกิดความขัดแย้งที่ผิดกฎหมายในองค์กรตำรวจจนนำไปสู่ความวุ่นวายอับอายขายหน้าประชาชนไปทั่วโลกเช่นนี้
รวมทั้งเสนอให้มีการกำหนดมาตรการหรือต้องแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายอะไรในการป้องกันมิให้ตำรวจผู้ใหญ่ทุกระดับมีโอกาสกระทำผิดกฎหมาย ไม่ว่าการ “รับส่วยสินบน” หรือจนกระทั่งบางคนกลายเป็นโจรร้ายร่วมมือกับอาชญากรเสียเองกันมากมายเช่นปัจจุบัน
ส่วนประเด็นปัญหาที่สื่อมวลชนและประชาชนสนใจอยู่ขณะนี้ก็คือ คำสั่งของ รรท.ผบ.ตร.ที่ให้ พล.ต.ท.สุรเชษฐ์ หักพาล ออกจากราชการไว้ก่อน เนื่องจากตกเป็นผู้ต้องหาคดีอาญาร้ายแรงนั้น ชอบตามกฎหมายหรือไม่?
อันที่จริงเรื่องนี้ไม่ได้มีเงื่อนแง่อะไรที่สลับซับซ้อนอย่างที่ คณะกรรมการกฤษฎีกาตั้งข้อสังเกต จนเป็นเหตุให้เกิดการเข้าใจผิดตีความกันจนวุ่นวายแต่อย่างใด!
เพราะเป็นการใช้อำนาจตามปกติของ ผบ.ตร.ตาม พ.ร.บ.ตำรวจแห่งชาติ พ.ศ.2565 มาตรา 131 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า
“ข้าราชการตำรวจผู้ใดมีกรณีถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงจนถูกตั้งกรรมการสอบสวน หรือ ต้องหาว่ากระทำความผิดอาญาหรือถูกฟ้องคดีอาญา เว้นแต่เป็นความผิดประมาทหรือลหุโทษ ผู้มีอำนาจตามมาตรา 105 มีอำนาจ สั่งพักราชการหรือให้ออกจากราชการไว้ก่อน เพื่อรอฟังผลการสอบสวนทางวินัยได้……….”
หมายความว่า การสั่งพักราชการหรือให้ออกจากราชการไว้ก่อน ไม่ใช่การลงโทษทางวินัย
เป็นเพียงมาตรการทางการบริหารในการป้องกันมิให้ตำรวจทั้งผู้กระทำความผิดวินัยร้ายแรงโดยเฉพาะผู้ที่ตกเป็นผู้ต้องหาคดีอาญา มีสถานะเป็นตำรวจผู้รักษากฎหมายชั่วคราวระหว่างรอผลการสอบสวนทางวินัยที่จะต้องมีคำสั่งลงโทษไล่ออกหรือปลดออกจากราชการไป โดยไม่จำเป็นต้องรอผลให้คดีอาญาถึงที่สุด ซึ่งต้องใช้เวลาอีกนานหลายปี
เพราะการกระทำความผิดอาญาจนถูกออกหมายเรียกมาแจ้งข้อหาหรือว่าศาลออกหมายจับ นั่นหมายถึงการมีพยานหลักฐานจากการสอบสวนตามสมควรน่าเชื่อว่าเป็นผู้กระทำผิดข้อกล่าวหาตามที่ ป.วิ อาญาบัญญัติไว้ในมาตรา 124 วรรคสอง
โดยหลักการถือว่ามีพยานหลักฐานเป็นการกระทำความผิดวินัยร้ายแรงที่จะต้องถูกลงโทษไล่ออกปลดออกจากราชการไปพร้อมกัน
แต่ถ้าเป็นกรณีถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดวินัยร้ายแรงเรื่องเดียวไม่เกี่ยวกับการกระทำผิดอาญา เช่น ท้าชกกับผู้บังคับบัญชา หรือว่าประมาทเลินเล่อปล่อยให้คนร้ายมาลักเรือน้ำมันของกลางไปขาย โดยไม่ได้รู้เป็นใจ ฯลฯ
หากจะสั่งให้พักราชการหรือให้ออกจากราชการไว้ก่อน มาตรา 120 วรรคท้าย บัญญัติให้ “ต้องทำตามข้อเสนอแนะของคณะกรรมการสอบสวนทางวินัย” และระหว่างนั้นจะนำเหตุแห่งการถูกสอบสวนมาเป็นข้ออ้างในการดำเนินการใดให้กระทบต่อสิทธิของผู้ถูกสอบสวนมิได้ เช่น ไม่สั่งเลื่อนขั้นเงินเดือน อ้างเป็นเหตุไม่เลื่อนตำแหน่ง หรือสั่งย้ายเปลี่ยนแปลงหน้าที่การงาน ฯลฯ
เป็นการสร้างหลักประกันมิให้ผู้บังคับบัญชาผู้ลุแก่อำนาจบางคนที่มีพฤติกรรมเป็นโจรร้ายสามารถกลั่นแกล้งตำรวจดีด้วยการหาเรื่องตั้งกรรมการสอบสวนทางวินัย แล้วสั่งพักราชการหรือให้ออกจากราชการไว้ก่อนได้ง่ายๆ
จึงกำหนดให้ต้องมีข้อเสนอแนะจากคณะกรรมการสอบสวนทางวินัยเสียก่อน
การที่ตำรวจทำผิดทางวินัยโดยไม่ถูกดำเนินคดีอาญาถือเป็นปัญหาในหน่วยงาน ไม่ได้กระทบต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชนหรือสังคมโดยตรง
การรอเวลาให้คณะกรรมการสอบสวนเสนอความเห็นไม่ว่าจะเป็นหนึ่งหรือสองเดือน จึงไม่ได้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อประชาชนอะไร
แต่ในกรณีที่ตำรวจตกเป็นผู้ต้องคดีอาญา นั่นหมายความว่าได้ถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดกฎหมายบ้านเมือง มีโทษถึงจำคุกหรือบางฐานความผิดโทษสูงถึงประหารชีวิตด้วยซ้ำ!
โดยทั่วไปตำรวจไทยมักเรียกประชาชนโดยเฉพาะคนจนที่เป็นผู้ต้องหาคดีอาญาทุกข้อหากันว่า “คนร้าย” บางคนชอบนำตัวมานั่งถามนำไปออกสื่อประจานกันก็มากมาย
ฉะนั้น เมื่อตำรวจเป็นผู้ต้องหาคดีอาญาไม่ว่าระดับใด ถูกออกหมายหรือศาลออกหมายจับ ประชาชนจึงสามารถเรียกว่า “คนร้าย” ได้เช่นกัน
หลักการบริหารบ้านเมืองที่ดีที่สำคัญก็คือ จะปล่อยให้ข้าราชการของรัฐทุกคนเป็นคนร้ายไปพร้อมกันไม่ได้
โดยเฉพาะตำรวจผู้รักษากฎหมายมีหน้าที่ตรวจตราป้องกันอาชญากรรมจับกุมคนร้าย ซ้ำระหว่างปฏิบัติหน้าที่สามารถพกพาอาวุธปืนทั้งของราชการและส่วนตัวได้
ทั้งตำรวจด้วยกันเองและประชาชนจะแยกแยะไว้ใจ บุคคลมียศที่อยู่ระหว่างถูกดำเนินคดี เหล่านี้ได้อย่างไร
ผู้เสียหายบางคนถูกตำรวจที่เป็นผู้ต้องหาแต่งเครื่องแบบพกปืนพาสมัครพรรคพวกไปนั่งอยู่หน้าบ้านหรือที่ทำงาน มารอกราบกรานขอร้องให้แก้ไขคำให้การที่กล่าวหาไว้จนทำให้ถูกดำเนินคดีก็มีมากมาย
มาตรการในการสั่งให้ตำรวจผู้ตกเป็นผู้ต้องหาคดีอาญาพักราชการหรือออกจากราชการไว้ก่อนด้วยความรวดเร็วโดยไม่ต้องรอความเห็นจากคณะกรรมการชุดใด จึงเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่งที่รัฐต้องกระทำเพื่อความคุ้มครองความปลอดภัยสาธารณะและประชาชนโดยเฉพาะบุคคลที่เป็นผู้เสียหายในทุกคดี
ต่างไปจากกรณีทำผิดวินัยร้ายแรงเรื่องเดียวโดยไม่เกี่ยวกับการกระทำที่เป็นความผิดอาญาต่อรัฐและประชาชน
เรื่องนี้ถ้ากฤษฎีกาไม่ งง จนขนาดทำเป็นข้อสังเกตส่งให้สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ก็จะไม่มีปัญหาประชาชนและสื่อมวลชนต้องตีความให้กันวุ่นวายแต่อย่างใด
ปัญหาที่นายกรัฐมนตรีและสังคมควรสนใจก็คือ ยังมีตำรวจผู้ใหญ่อีกจำนวนมากที่ตกเป็นผู้ต้องหาคดีอาญาร้ายแรง
แต่กลับไม่ได้มีการสั่งให้ออกจากราชการไว้ก่อนหรือแม้แต่พักราชการแต่อย่างใด
ไม่ว่าจะเป็นคดี “เป้รักผู้การ 140 ล้าน”
หรือคดีตำรวจสระแก้ว ล่ามโซ่เอาถุงคลุมหัว เปิดแอร์ทรมานลุงเปี๊ยก ให้รับสารภาพ และอีกมากมาย
รัฐบาลจะปล่อยให้บุคคลผู้ได้รับมอบหมายจากรัฐให้เป็นตำรวจทำหน้าที่รักษากฎหมาย เป็น “คนร้าย”
ในร่างเดียวกันเช่นทุกวันนี้ไปอีกนานเท่าใด?.
ที่มา:นสพ.ไทยโพสต์ คอลัมน์ : เสียงประชาชนปฏิรูปตำรวจ ฉบับวันที่ 24มิ.ย.2567